فضا و فضانوردی:    عکسها و نوشته های پیشین را در ارشیو وبلاگ حتما ببینید ...چنین گفت سینوهه                              یک سفینه یا قمر مصنوعی براساس سرعت زیاد (خنثی کردن نیروی جاذبه) که حداقل سرعت یک قمر مصنوعی یا سفینه 28000 کیلومتر در ساعت می باشد داراست و باید موشک را به چنین سرعت
حیرت انگیزی رساند.

به طور کلی موشکها براساس قانون سوم نیوتن یعنی عمل و
عکس العمل کار می کنند. مانند موتور جت هواپیما نیروی کشش به طرف جلو از عکس العمل فرار گاز با سرعت زیاد از اگزوز مخروطی شکل تولید می شود (مانند بادکنکی که دهانه آن باز شود و رو به جهت مخالف به حرکت در می آید). در موشک آپولو که به کره ماه سفر کرد ساترن 5 با موشک سه مرحله ای که اولین مرحله آن با موشک خوشه ای پنج موتوره و با روشن شدن هر 5 موتور آن نیروی کششی برابر سه میلیون و پانصد هزار کیلوگرم فضاپیمای عظیم الجثه آپولو را از زمین بلند کرد و به آن شتاب و سرعت لازم را داد. مواد سوخت اولین مرحله اکسیژن مایع و نفت بود ولی موشک مرحله دوم و سوم برای سوخت از هیدروژن مایع و اکسیژن مایع استفاده می کردند.

موشکهای مرحله ای:

به طور کلی هر جسمی که بخواهیم آن را از اثر گرانش زمین خارج کنیم به طوریکه دیگر به زمین باز نگردد در کره زمین باید به آن سرعت بیش از km/s 2/11 بدهیم تا جسم برای همیشه از نیروی گرانش زمین فرار کند. برای جدا کردن یک جسم سنگین مانند آپولو نیروی بسیار زیادی لازم است و هیچ موشکی قدرت انجام این کار را ندارد. از این رو تدبیری اندیشیدند که از موشکهای مرکب چند
مرحله ای که یکی روی دیگری سوار است استفاده کنند. بدین نحو که موشک انتهایی که به نام موشک مرحله اول و بوستر (کمکی) است نیروی کافی به موشکهای دیگر می دهد و آنها را از زمین جدا
می سازد و با سرعت آنها را به حرکت در می آورد. حالا موشک مرحله بعد به جای اینکه از سرعت صفر شروع کند با سرعت اولیه خوبی روشن شده و با سرعت بسیار زیاد از اتمسفر یا جو زمین خارج می گردد و وارد مدار زمین می شود.

این نوع موشکها را ممکن است پهلوی هم قرار دهند و به نام موشکهای خوشه ای بنامند که در صورت روشن شدن همه آنها قدرت بسیار زیادی تولید می کند. اکثر فضاپیماها در بالای یک موشک سه مرحله ای قرار می گیرند. اولین مرحله بوستر، بزرگترین قسمت موشک است. بوستر یک تا دو دقیقه قبل از اینکه سوختش تمام شود از فضاپیما جدا شده و به زمین سقوط می کند. موشک مرحله دوم هم پس از چند دقیقه جدا می شود و به دور می افتد. موشک مرحله سوم است که فقط فضاپیما را به مدار می رساند. تمام این مراحل کمتر از 15 دقیقه انجام می شود و فضاپیما را به سرعت km/h 28000 در مدار قرار می دهد.

موشک مرحله اول فضاپیما را به طور عمودی بالا می برد ولی به تدریج در مراحل بعدی مسیر آن منحنی می شود و تا زمانی که خط سیر موشک با منحنی زمین موازی شود. برای کنترل موشک و در مسیر قرار دادن آن از موتورهای جت کوچکی که در جوانب فضاپیما سوار شده انجام می گیرد. مسیر موشک را هم می توان با تغییر زاویه دهانه خروجی گاز موشک به نام نازل (Nazzle) کنترل کرد.

فضا و فضانوردی:

موشک (راکت) با سوخت مایع:

یک موشک یا راکت مانند موتور جت از خاصیت نیروی عکس العمل استفاده می کند. نیروی جلو برنده در این موتورها به دلیل خروج هوای داغ و فشرده که در داخل موتور توسط سوخت تهیه می شود به وجود می آید. بدین ترتیب که گاز یا هوای سوخته شده با حرارت زیاد فشرده شده و با فشار و سرعت زیاد از دهانه لوله خروج گاز (Nazzle) خارج می شود. با این عمل، عکس العملی پدید می آید که خود موشک را به جلو می راند. اختلاف موتورهای جت با موتورهای موشک در آن است که موتور جت برای سوخت کامل به اکسیژن موجود درهوا نیاز دارد. ولی موتور موشک به دلیل اینکه اکسیژن موردنیاز خود را به صورت اکسیژن مایع با خود حمل می کند قادر است در خارج از جو نیز به خوبی کار کند. موادی که اکسیژن مایع تهیه می کند اکسیدانت نامیده می شود. موشکهای غول پیکری که فضاپیماها را به مدار می رساند مقدار بسیار زیادی از این نوع سوخت لازم دارند که موشکهای با سوخت مایع نامیده می شوند. البته تمام موشکها از این نوع مایع استفاده نمی کنند مثلاً در بعضی از موشکها از مایع پارافین و نفت و هیدروژن مایع استفاده می شود و در بعضی دیگر نفت و اکسیژن مایع. برای تهیه هیدروژن مایع، گاز هیدروژن را برودت داده و به منهای 225 درجه سانتی گراد می رسانند تا گاز به مایع تبدیل شود. معمولی ترین اکسیدانت مورد استفاده اکسیژن مایع است که طریق به دست آوردن آن نیز مانند آن چه درباره هیدروژن ذکر شد باید گاز را در درجه c185- قرار داد تا به مایع تبدیل شود. عظمت یک موشک به علت وجود مخزن سوخت فوق العاده بزرگی است که در آن تعبیه شده است. بسیار جالب است بدانیم سوخت در یک ثانیه قادر به تخریب دو تن (kg 2000) می باشد. موتور موشک، دارای اتاقک استوانه ای شکلی است که قسمت انتهایی با فضای بیشتری نسبت به استوانه اصلی باز می شود. این اتاقک را اتاق احتراق و قسمت انتهایی را که قطر بیشتری دارد به نام نازل خوانده می شود. بنزین یا سوخت مایع با اکسیژن از شیرهای خودکار عبور کرده و توسط پمپهای بنزین با فشار از طریق
حفره های کوچک به داخل اتاق احتراق پاشیده می شود. مواد سوخت که به صورت پودر درآمده در این جا به خوبی با هم مخلوط می شوند و یک ترکیب قابل اشتعال خوبی به وجود می آورند. در این موقع گاز توسط یک جرقه که از یک شمع الکتریکی حاصل می شود احتراق حاصل می شود (مانند موتور اتومبیل). گاز سوخته داغ و منبسط شده با سرعت زیاد از دهانه خروجی (نازل) خارج می شود و عکس العمل گاز موشک را به جلو می راند. حرارتی که از احتراق مواد سوخت در اتاقک احتراق ایجاد می شود بسیار زیاد و در حدود ( c 3000) می باشد. اما این حرارت شبیه سیستمی مانند رادیاتور اتومبیل خنک می شود.

سوخت جامد:

موشکهای با سوخت جامد در موشکهای فضایی استفاده نمی شود زیرا این سوخت قابل کنترل نبوده و قدرت آن هم به اندازه سوخت مایع نیست. اما از نظر ترکیبات ساده تر از سوخت مایع است. اکثر موشکهای استفاده کننده درارتش سوخت جامد هستند و لحظه ای عمل
می کنند که در موقع حمله های سریع با موشکهای هدایت شونده بسیار ضروری است.

ماهواره ها:

چنانچه جسمی را با نیرو و سرعتی بسیار زیاد به دورترین ارتفاع پرتاب کنیم در موقع برگشت در یک سرعت معین مسیر حرکت خود را با منحنی سطح زمین تطبیق می دهد یعنی در یک مدار اطراف زمین قرار گرفته و به نام قمر مصنوعی دور زمین می گردد. سرعتی که یک جسم احتیاج داردتا در مدار قرار گیرد شتاب مداری نامیده
می شود و این سرعت برای مدارهای مختلف، متفاوت است. برای مثال اگر بخواهیم جسمی را در مدار km 200 از سطح زمین قرار دهیم جسم مذکور سرعتی معادل km/h 28000 نیاز داردولی همان جسم اگر بخواهد در مدار km 1500 زمین قرار گیرد به سرعت کمتری مثلاً km/h 25500 نیاز دارد زیرا در ارتفاع بالاتر نیروی جاذبه زمین کمتر است. بیشتر اقمار مصنوعی که به فضا فرستاده می شوند در مدارهای بالای km 200 ارتفاع از زمین قرار می گیرند. زیرا چنانچه پایین تر از km 200 باشند نیروی اصطکاک از سرعت آن کاسته و هرچه پایین تر بیاید اصطکاک بیشتر سبب تولید حرارت روی پوسته یا بدنه ماهواره می کند تا جایی که ممکن است ماهواره را به کلی بسوزاند.

مدارات ثابت:

مدت زمانی که یک ماهواره یک مرتبه به دور مدار زمین می گردد یک دوره زمانی یا پریود نامیده می شود. این مدت زمان در مدار km 200 و بالاتر یکساعت و نیم و از km 1500 بالاتر در حدود دو ساعت و در ارتفاع km 35900 هر 24 ساعت یکدور مدار زمین را طی می کند. اگر ماهواره ای را از زاویه خط استوا به مدار km 35900 زمین بفرستیم و در آنجا شروع به گردش کند اگر به ماهواره نگاه کنیم چون گردش آن برابر گردش زمین است حرکت آن به نظر صفر
می رسد و مانند یک ستاره ثابت و بی حرکت نشان می دهد. از این رو آن مدار را مدار ثابت می گویند.

گردش ماهواره به دور زمین دایره کامل نیست و بیضی می باشد. نزدیکترین خط ماهواره به زمین را حضیض یا Peelgee و دورترین فاصله ماهواره تا زمین را Apegee یا اوج می گویند.

سفر به کره ماه:

اولین چیزی که برای سفر به ماه توجه ما را به خود جلب می کند موشک غول پیکر ساترن (5) است که بیش از 75 متر ارتفاع دارد. این قسمت نفت و اکسیژن مایع می سوزاند و پنج موتور خوشه ای آن نیروی جلو برنده ای به قدرت سه میلیون و پانصد هزار کیلوگرم نیرو تولید می کند. موشک مرحله دوم نیز دارای پنج موتور
خوشه ای است که سوخت آن اکسیژن و هیدروژن مایع است قدرتی برابر با دو میلیون و سیصد هزار کیلوگرم نیروی جلو برنده ایجاد می کند و در آخر موشک مرحله سوم فضاپیمای آپولو خود از سه قسمت ساخته شده است. اولین قسمت از آپولو قسمت مدول ماه نشین که وظیفه اش گشت و تجسس نخستین است. پس از آن مدول سرویس است که شامل کلیه سیستمهای کنترل اصلی کامپیوترها و دیگر وسایل می باشد و آخرین قسمت که به مدول سرویس مربوط و متصل می باشد مدول فرمان یا جایگاه فضانوردان می باشد (بالاتر از بقیه قسمتها قرار دارد). در پایین ترین قسمت موشک (لوله خروج دود یا اگزوز) تا بالاترین قسمت روی هم 110 متر ارتفاع داشته و جرمی برابر 3000 تن دارد.

مرحله برخاستن:

5 روز قبل از بلند شدن موشک از زمین شمارش معکوس توسط متخصصین شروع می شود. هزاران ساعت از دستگاههای مختلف با دقت هرچه تمام تر آزمایش و کمک می شوند. یک روز قبل از ساعت حرکت (شماره صفر) مخازن بزرگ و حجیم موشکها سوخت گیری می شوند. چند ساعت قبل از پرواز فضانوردان با یک آسانسور به داخل مدول فرمان داخل می شوند. آنها بررسی ها و آزمایش نهایی را انجام داده و آماده پرواز می شوند.

آسانسور کنار کشیده می شود. آخرین لحظات و ثانیه ها می گذرد. موشک روشن شده و شعله دود از انتهای موشک زبانه می کشد. غول عظیم الجثه بالا می رود. اولین مرحله سوخت موشک دو دقیقه به طول می انجامد که در هر ثانیه 15 تن سوخت مصرف می نماید. در این دو دقیقه موشک به 65 کیلومتری زمین رسیده و دارای سرعتی معادل 10 هزار کیلومتر در ساعت می باشد. مرحله دوم شروع می شود و به مدت دو دقیقه دیگر فضاپیما را به اعماق فضا می راند و بالاخره با جدا شدن برج فرار از موشک اصلی مرحله سوم فضاپیما را به 185 کیلومتری زمین با سرعتی برابر 28000 کیلومتر در ساعت در مدار توقف (پارکینگ) قرار می دهد.

رسیدن به ماه:

تمام سیستمهای اصلی دوباره آزمایش می شوند. در صورت حصول اطمینان از خوب کار کردن آنها موشک مرحله سوم دوباره روشن می شود و به مدت 5 دقیقه فضاپیما را به 38000 کیلومتر در ساعت می رساند. این سرعت فضاپیمای آپولو را در مسیر ماه قرار می دهد. پس از این یک حرکت و مانور سه مدول را برای نشستن به ترتیب روی سطح ماه تنظیم می کنند. مدول فرمان و مدول سرویس از مدول مه نورد جدا می شوند. مدول فرمان پس از یک دور زدن به مدول ماه نشین متصل می شود. در این موقع قسمت بالای مدول فرمان با مدول ماه نشین متصل می باشد. حالا موشک مرحله سوم جدا می شود و مدولها به طرف ماه می آیند. برای کنترل مسیر صحیح از این پس موتورهای جانبی مدول سرویس روشن
می شوند. به محض رسیدن آپولو به ماه، فضانوردان فضاپیما را 180 درجه گردانده و موتورهای ترمز کننده را روشن می کنند که سرعت را به 5800 کیلومتر در ساعت برسانند. در این سرعت است که دو نفر از فضانوردان به مدول ماه نشین می روند. پس از آزمایش دستگاهها، مدول ماه نشین از مدول مادر جدا می شود و با همان موتورهای کاهش دهنده سرعت مدول ماه نشین را به سطح ماه فرود می آورد. پس از نشستن و چند ساعت استراحت، اولین مأموریت خود را با استفاده از وسایل محرکه اضافی شروع می کنند (E.V.A). آنها وسایل ایمنی از قبیل لباس فضایی، کپسول اکسیژن، دستگاه ارتباط رادیویی را آزمایش می کنند و پس از ان فشار داخل مدول را تخلیه نموده و از مدول به سطح ماه قدم می گذارند.

بازگشت فضانوردان از ماه به زمین:

پس از تجسس و آزمایش روی ماه و جمع آوری نمونه های خاک، سنگ و فیلمهای گرفته شده آنها داخل مدول ماه نشین شده، درها را می بندند و فشار داخل را به اندازه نیاز بالا می برند. دستگاهها را آزمایش می کنند و آماده بلند شدن از سطح ماه می شوند. مدول
ماه نشین که از دو قسمت فوقانی و تحتانی تشکیل شده است و تا این لحظه به هم متصل بوده اند. اکنون از یکدیگر جدا می شوند و قسمت تحتانی نقش سکوی پرتاب را برای قسمت فوقانی که سرنشینان را در خود دارد بازی می کند، سرنشینان موتور فوقانی را روشن کرده و از زمین ماه بلند می شوند و به مدار ماه می روند. در مدار ماه مدول مادر که مشغول گردش بوده است با مدول سرنشین دار متصل می شود، پس از انتقال فضانوردان به مدول مادر و ملحق شدن به فضانورد دیگر که منتظر آنها بوده است قسمت ماه نشین از آن جدا شده و به سطح ماه می افتد. این اصابت سبب لرزش مصنوعی در کره ماه می شود. برای بازگشت به زمین سرنشینان موتور مدول سرویس را برای چند ثانیه روشن می کنند تا آنها را به سرعت 8500 کیلومتر در ساعت برساند، این سرعت آنها را از مدار ماه خارج
می کند و به طرف مدار زمین رهنمون می شود. همان طور که فضاپیما به طرف زمین می آید سرعت آن نزدیک به 40000 کیلومتر در ساعت می رسد. در این موقع فضاپیما خود را در وضع صحیح ورود به دالان اصلی دخول در می آورد. این یکی از اصولی ترین طرق ورود به جوّ زمین است. درست قبل از ورود به جوّ زمین مدول سرویس از مدول سرنشین جدا شده و در فضا پرتاب می شود و حالا مدول فرمان طوری کنترل می شود که سپر حرارتی جلوی حرارت بیش از اندازه که از برخورد مدول با جوّ پیدا می شود بگیرد. جو و اصطکاک آن به شدت از سرعت مدول می کاهد و در ارتفاع 7500 متری یک چتر ترمز باز می شود و تا 3000 متری و از این نقطه چتر اصلی باز می شود که سرعت آنها را تا چند کیلومتر در ساعت پایین می آورد. در زمانی که مدول به دریا می افتد از غول عظیمی که از زمین رها شده بود حفظ یک مدول سیاه نیم سوخته باقی مانده و یک مسافرت یک میلیون کیلومتری.

منبع:

دایره المعارف دانش و تکنیک، ترجمه عبدالحسین سعیدیان.

انسان در فضا:

1-در اوت 1960 میلادی یک سفینه فضایی دو سگ را به فضا برد و آنها را سالم به زمین برگرداند.

2-در 12 آوریل 1961، اولین انسان یوری گاگارین به فضا رفت.

3-در 1962، جان گِلِن، اولین فضانورد آمریکایی بود که در مدار زمین قرار گرفت.

4-در 1963، والنتینا تِرِشکوا با سفینه فضایی وستوک (6) از شوروی سابق به فضا رفت و اولین زن فضانورد جهان شد.

5-در 21 دسامبر 1968، آپولو 8 با سه فضانورد به فضا پرتاب شد.

سرنشینان آن اولین انسانهایی بودند که در مدار ماه قرار گرفتند و تا 110 کیلومتری سطح ماه پرواز کردند و در یکی از اقیانوسها به آب نشستند.

6-در 16 ژولای 1969، آپولو 11 با اولین انسانهایی که قرار بود بر سطح ماه فرود بیایند، از طرف آمریکا به فضا رفت. سرنشینان آپولو (11) عبارت بودند از نیل آرمسترانگ، ادوین بوز و مایکل کالینز. آرمسترانگ اولین شخصی بود که پا بر کره ماه گذاشت و گفت: این یک قدم کوچک برای یک انسان اما قدمی بزرگ برای بشریت است.

منبع:

1-دایره المعارف دانش و تکنیک، ترجمه عبدالحسین سعیدیان.

نظریه ابرریسمان در فیزیک جدید:

نظریه ابرریسمان در واقع نظریه یگانگی چهار نیروی بنیادین (گرانش، الکترومغناطیس، هسته ای قوی و هسته ای ضعیف)
می باشد. امروزه در دنیای فیزیک، دانشمندان اعلام می کنند ما شاهد یک فیزیک جدید هستیم که نظریه ابرریسمانها نام دارد و چهارچوب ریاضی جامعی است که به یگانگی تمام نیروهای شناخته شده جهان خواهد انجامید. ممکن است نظریه به درک جدیدی از واقعیت فضا و زمان منجر شود که جالب ترین درک ما بعد از نظریه نسبیت عمومی خواهد بود. ابرریسمانها ممکن است کلیه پدیده های فیزیک، از حرکت کهکشانها تا دینامیک داخل هسته اتم را توضیح دهد. این نظریه حتی پیشگوییهای شگفت آوری درباره منشا جهان، آغاز زمان و وجود جهان های چند بعدی کرده است. اگر نظریه ابرریسمانها درست باشد، کلیه اطلاعاتی که در فرهنگ نامه هاندبوخ در فیزیک وجود دارد می تواند تنها از یک معادله به دست آید. نظریه ابرریسمانها اجزای نهایی طبیعت را ریسمانهای بسیار ریز نوسان کننده می داند. پروتونها و نوترونها در تمام موارد از بدن ما تا دورترین ستاره، در نهایت از ریسمانها تشکیل شده اند. آنها 100 میلیارد از پروتون کوچکتر هستند. طبق نظریه ابرریسمانها، دنیای ما از آن جهت به نظر می رسد که از ذرات نقطه ای تشکیل شده است. نظریه ابرریسمانها آنقدر زیبا و جامع است که می تواند به سادگی توضیح دهد که چرا در جهان میلیارد میلیارد ذرات و اجسام مختلف، هر یک با مشخصات شگفت انگیز خاص خود وجود دارند. نظریه ابرریسمانها می تواند همچون یک تار ویلون که می توان از آن برای یگانگی همه نواهای موسیقی و قواعد هارمونی استفاده کرد. تصویر یکپارچه و همدوسی از طبیعت به ما بدهد. در نظریه ابرریسمانها، نیروهای اصلی و ذرات گوناگونی که در طبیعت یافت می شوند، چیزی به جز نوسانهای مختلف ریسمانها نیستند. به عنوان مثال، بر همنکش گرانشی، به وسیله حالت پایین ترین نوسان یک ریسمان دایره ای شکل ایجاد
می شود. نوسانهای بالاتر ریسمان، اشکال مختلف ماده را به وجود می آورند. ماده از ذراتی تشکیل شده که حالتهای مختلفی از نوسانهای ریسمان، مانند صدای نت یا فا هستند. این موسیقی به وسیله ریسمانی، در خود ماده به وجود آمده است. چهار نیروی بنیادی حاکم بر جهان، جلوه های مختلفی از یک نیروی واحد هستند. این نیروی واحد خود تحت سیطره ابرریسمان قرار دارد. ابرریسمانها اولین و تنها چهارچوب ریاضی هستند که در آن نظریه کوانتومی و نسبیت، مفهوم پیدا می کنند. در نظریه نسبیت عام انیشتین منشا و ماهیت مهبانگ به درستی مشخص نیست. اما نظریه ابرریسمانها وجود جهان های چندبعدی را توضیح می دهد که در آن جهان در آغاز 10 بعدی بود. اما چون جهان 10 بعدی تعادل خود را از دست داد. شکاف برداشت و به دو قسمت تقسیم شد. قسمت کوچک آن جهان چهار بعدی ما است و جهان دیگر که در واقع بسیار کوچک است جهانی است که ماده تاریک را به وجود آورده که جرم و گرانش دارد اما دیده نمی شود و ماده آن با ماده جهان ما به کلی متفاوت است چون این ماده، هیچ برهم کنشی با سایر شکلهای ماده که ما از آن آگاهی داریم، ندارد. نظریه ابرریسمان نه تنها روشن می کند که قبل از مهبانگ چه روی داده است بلکه پیشگویی می کند که چه چیز می تواند هنگام مرگ جهان روی دهد. نظریه ابرریسمان در واقع پابرجاترین نامزد یگانگی حقیقی چهار نیرو بوده است و باعث ازدواج نظریه های کوانتومی و نسبیت می شود که می تواند مساله منشا جهان را هم حل کند.

و اما ریسمان چیست؟

ریسمانها از انرژی خالصی به طول چند میلیارد سال نوری و ضخامتی کمتر از یک پروتون هستند. چگالی این ریسمانها به حدی است که فقط یک متر از آنها جرمی به اندازه کل یک قاره را دارد. این ریسمانها با سرعتی نزدیک به سرعت نور در پهنه کیهان در حال حرکتند و با حرکت و ارتعاشات خود فضا و زمان را به لرزه در
می آورند. این ریسمانها در واقع شکستگیهایی یک بعدی در ساختار فضا- زمان هستند که اندک زمانی پس از مه بانگ شکل گرفتند. در آغاز شکل گیری عالم ممکن است فقط یک رشته از این ریسمانها به تنهایی هسته تمامی کهکشانهای عالم را ایجاد کرده باشد. گرانش قدرتمند چنین ریسمانی می توانسته با جذب کردن توده گاز کیهانی، منجر به چگالیده شدن این گاز و آغاز فرآیند تشکیل ستاره ها در جهان شده باشد. حتی الگوی تابش زمینه میکروموج کیهانی هم امکان وجود ریسمانهای کیهانی را منتفی نمی کند تا هنگامی که هنوز بیش از 10 به توان منهای 35 ثانیه از لحظه آفرینش جهان سپری شده بود فقط یک ابرنیروی واحد بر پهنه کیهان حکمرانی می کرد اما با انبساط عالم و سرد شدن آن، این ابرنیرو به سه نیروی به ظاهر متفاوت یعنی نیروی هسته ای قوی – ضعیف و الکترومغناطیس تبدیل شد. این تبدیل طی یک سری فرایندهای سریعی صورت گرفت که در مجموع به انبساط فوق سریع عالم موسوم به انبساط تورمی منجر شد و علاوه بر نیروهای شناخته شده فعلی، میدانهای ناشناخته دیگری از دل این ابرنیرو پدید آمد اما با سرد شدن عالم، این میدانها هم منجمد شدند و جهت های ثابتی پیدا کردند.

تشکیل ریسمانهای کیهانی:

این میدانها پس از انجماد، در هر حوزه از کیهان جهت متفاوتی پیدا کردند. ریسمانهای کیهانی در واقع چیزی جز همین حوزه های پرانرژی رشته مانند نیستند. اکنون پس از گذشت 7/13 میلیارد سال از لحظه آفرینش جهان، این ریسمانهای اسرارآمیز هنوز هم در پهنه کیهان باقی مانده و انرژی خود را از لحظه آفرینش هم چنان حفظ کرده اند. نظریه ریسمان، مطرح ترین و موفق ترین نظریه موجود برای تبیین وحدت تمامی نیروهای جهان است. براساس نظریه ریسمانها، کائنات که جهانهای بی شماری از جمله جهان ما را  تشکیل می دهند باید حداقل 6 یا 7 بعد مکانی اضافی داشته باشند (مساله ماده تاریک) و این ابعاد اضافی می توانند به اشکال مختلف انحنا داشته باشند.

منابع:

1-فراسوی انیشتین، مترجم: دکتر رضا خزانه.

2-مجله دانشمند، مقاله استفن باترزای- ترجمه: شهاب شعری مقدم.